ดังนั้น พอจะเห็นได้ว่า อธิปไตยทางการเงิน คือ อำนาจในการรักษาเสถียรภาพและทำให้เงินตราที่เราๆท่านๆถืออยู่มีความมั่นคง โดยไม่มีใครอื่นใด แทรกแซงได้ โดยองค์กรที่ไม่ได้แสวงหากำไรส่วนบุคคล คือ ธนาคารกลาง เป็นตัวแทนของรัฐและประชาชน ดูแลรักษาเสถียรภาพและดำรงไว้ซึ่งอำนาจซื้อของเงินตราผ่านการดำเนินนโยบายการเงิน และดูแลเสถียรภาพระบบการเงินไม่ให้เกิดวิกฤติ ซึ่งจะกระทบรุนแรงต่อความเป็นอยู่ของประชาชน
แม้ปัจจุบันจะไม่มีสงครามแล้ว แต่เรายังเห็นตัวอย่างของการสูญเสียอธิปไตยทางการเงินได้จากปรากฏการณ์ “dollarization” หรือการใช้เงินสกุลอื่นแทนเงินประเทศตนเอง อาทิ ซิมบับเว ซึ่งประสบภาวะเงินเฟ้ออย่างรุนแรงต้องหันมาใช้ดอลลาร์สหรัฐฯ ทำให้สูญเสียการควบคุมนโยบายการเงินของตนเองเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจในยามจำเป็น แน่นอนว่า ทุกประเทศย่อมไม่ต้องการสูญเสียอธิปไตยทางการเงิน เพราะไม่ต้องการพึ่งพิงการกำหนดนโยบายจากประเทศอื่น ดั่งเมืองประเทศราช อย่างไรก็ตาม คำถามสำคัญในโลกปัจจุบันอาจพุ่งไปที่การกระจายอธิปไตยทางการเงินภายในประเทศ (decentralization) มากกว่า โดยเฉพาะภาคเอกชนที่สามารถผลิตเงินตราของตนเองได้ว่าจะดีกว่าหรือไม่?
ผู้เขียนขอชวนผู้อ่านชั่งน้ำหนักระหว่างประโยชน์และความเสี่ยงด้วยตนเองครับ ประโยชน์ที่เห็นได้ชัดคือ ประชาชนแต่ละคนได้รับความเป็นส่วนตัวและความมีประสิทธิภาพสูงจากการไม่ต้องพึ่งพิงตัวกลางใดๆ แต่ย่อมต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงสำคัญ นั่นคือ เราไม่มีทางรู้ว่ามูลค่าในวันหน้าของสิ่งที่เรานำมาเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนจะยังเท่ากับมูลค่าในปัจจุบันหรือไม่ ความน่าเชื่อถือขององค์กรที่แสวงหากำไรส่วนบุคคลที่ผลิตสิ่งเหล่านี้มีมากน้อยเพียงใด เมื่อเศรษฐกิจถดถอย นโยบายที่ช่วยกระตุ้นการเติบโตจะทำหน้าที่อย่างไรและที่สำคัญ หากเกิดวิกฤติการเงิน ใครจะเป็นผู้ดูแลเสถียรภาพในฐานะผู้ให้กู้แหล่งสุดท้าย (lender of last resort) กันหนอ?
ทุกอย่างเป็นเหรียญสองด้าน เราต้องรู้ชัด ชั่งน้ำหนักอย่างรอบคอบ และสร้างสมดุลให้ดี เพราะสุดท้าย ประโยชน์และความเสี่ยงไม่ได้ตกอยู่กับใคร แต่คือพวกเราประชาชนทุกคนนี่เองครับ!
** บทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนบุคคล จึงไม่จำเป็นต้องสอดคล้องกับความเห็นของหน่วยงานที่ผู้เขียนสังกัด **
ว่าด้วย “อธิปไตยทางการเงิน” - ไทยรัฐ
Read More
No comments:
Post a Comment